Home » Ekologia » Uprawa gleb ciężkich

Duża zwięzłość gleb ciężkich powoduje, że narzędzia w czasie pracy napotykają duże opory. Do tej grupy zalicza się gleby brunatne, wytworzone z glin średnich, ciężkich i z iłów, czarne ziemie wytworzone z glin ciężkich i iłów, mady ciężkie oraz rędziny średnie i ciężkie. Gleby ciężkie wykazują przewagę porów kapilarnych nad niekapilarnymi. Wskutek tego często czynnikiem ograniczającym możliwości produkcyjne tych gleb jest brak powietrza. Należy przy tym zauważyć, że naturalna żyzność tych gleb jest wysoka, a ze względu na słabe ich przewietrzanie proces mineralizacji substancji organicznej w tych glebach zachodzi bardzo wolno. Gleby ciężkie bardzo łatwo się zaskorupiają, co utrudnia wymianę powietrza, a ponadto orki wykonywane na jednakową głębokość powodują w tych glebach tworzenie się „podeszwy płużnej”. Uprawa gleb ciężkich ma za zadanie ułatwienie wymiany powietrza i dopływu tlenu do gleby przez częste i intensywne spulchnianie warstwy uprawnej. Gleby ciężkie mogą być uprawiane tylko w optymalnej wilgotności — są to typowe „gleby minutowe”. Uprawa nadmiernie suchych lub wilgotnych gleb ciężkich powoduje zawsze zniszczenie ich struktury i utratę cech sprawności. W skrajnych warunkach wilgotności uprawa ich jest praktycznie niemożliwa.

Spis podobnych wpisow: